गजल

कोहि फूल्को धर्ती  बोक्छन् कोहि जुन्को आकाश बोक्छन्

प्रेम भित्र दुई मिलन मर्ने बाँच्ने साहास बोक्छन् ||

जुन रुन्छ रात भरि आँशु झार्छ बिहानी पख

घाम उता क्षितिजमा लाली भरि मिठास बोक्छन् ||

फूल्को दुख फूलै सँग पौठेजोडी खेली रहन्छ  

भवराको हुलहरु समिप आई सुवास बोक्छन् ||

पिडा  के हो भन्ने कुरा थाहा हुन्न रुखहरु लाई  

भार जति पहाड बोक्छ रुख हरु बतास बोक्छन् ||

हो अचेल बाजेहरू निदाउन थालेका छन

त्यसैले त युवाहरु देश हाक्ने प्रयास बोक्छन् ||

  पिवन कन्दङ्वा लिम्बू 

 आठराइ- छातेढुङ्गा- तेह्रथूम