 |
| गजलकार-प्रजित कुवर |
मन मिल्ने भेटेदेखि चोखो मायाँ गर्ने थिए
जिन्दगिका गोरेटोमा सँगै जँघार तर्ने थिए ।
हज्जारौँ चोट सहदै उनी आउने बाटोभरी
काँडाहरु हटायर पुष्प गुच्छा छर्ने थिए ।उन सँगै अजम्बरी नाता गाँस्न पाय भने..
उनको खाली सिउदोलाई सिन्दुरले भर्ने थिए ।
चन्द्र मुखी मुहाय उनको सदा खुशी राख्न..
आफ्नै सम्झी सबै उनका दुखपिडा हर्ने थिए ।
परी जस्तै होलिन ऊनी मन यस्तै सोच्छ..
उनले हुन्छ भनीदिए मनि भर पर्ने थिए ।
No comments:
Post a Comment